[Ćipur]

• 18. izvor

Evo fino ovaj Francuz objašnjava kako je carigradski patrijarh bio povlašćen. Dakle carigradski patrijarh povlašćen = pravoslavci povlašćeni.

Pravoslavci u Osmanskoj imperiji praktično skoro nikad nijesu bili ugrožavani od strane Sultana. Kad su bili ugrožavani bili su ugrožavani od strane lokalni moćnika - aga i begova, uglavnom odmetnutih i od samog Sultana.
Da ponovim, da nekima uđe u zatrovanu zagađenu svijest. Katolička crkav je u Osmanskom Carstvu bila krvnički, besomučno proganjana, trpjela je 1000 puta veće nedaće u odnosu na pravoslavnu crkvu.
To su obične istorijske činjenice, koje vam niko nikada nije rekao, koje su ukrivene od vas.
Znači ja sam vam sad otkrio to, ja sam loš i pokvaren, jer sam vam otkrio istinite činjenice!
Baš sam ja loš, istina nije dobra za vaše srce i vašu svijest!

Nausput, na kraju ovog teksta Gilles Veinstein za razliku od naših dušmana i janičara, patoloških lažova: Rista Ćirovog, Aleksandra Stamatovića, Predraga Vukića ... Svetosavaca kod koji je istina i neistina jedan pojam a može da se upotrebljava po potrebama Svetosavlja, za razliku od njih, msje Francuz hladno konstatuje apsolutnu istinu, koju sam ofarbao u crveno.

Originally Posted by Istoričar Žil Vejnstejn:

Grčkom sveštenstvu se dešavalo da stvori izvesnu distancu u odnosu na vlast nevernika od kojeg je zavisilo, održavajući, na primer, redovni kontakt sa pravoslavnim carem: brojni patrijarsi, vladike i monasi te konfesije, iz Istanbula, srpskih, rumunskih ili bugarskih oblasti, kretali su na hodočašće u Rusiju kako bi obezbedili njegovu podršku. Međutim, uprkos tim ograničenim izletima, od kojih se ruska politika trudila da izvuče korist, pravoslavna hijerarhija je ostajala verna sultanu, svesna nespornih prednosti takve situacije: patrijarh je bio velikodostojnik države, posednik barjaka sa dva tuga (kao što je to bio barjak regularnih provincijskih namesnika), uživajući, kao i svi ostali velikodostojnici, u pomoći vojnih i upravnih vlasti u slučaju potrebe. Ne samo da je bio zaštićen od svake ingerencije političkih vlasti u verskim pitanjima (mnogo više nego njegovi prethodnici iz vizantijskog doba ili njegovi savremenici u Moskvi), već je opšti razvoj Carstva, o kojem je već bilo reči, stvorio od njega miletbašu, namesnika pravoslavnih naroda, sa značajnim fiskalnim, administrativnim i pravosudnim ovlašćenjima, koje je delio sa svojim potčinjenima. Osim toga, Porta, koja je od njega stvorila svog privilegovanog hrišćanskog partnera, još od vremena Mehmeda II, pomagala mu je više nego ikada da uspostavi grčko preimućstvo nad starim nacionalnim crkvama: tako je grčki jezik postepeno eliminisao staroslovenski u službama; uništene su liturgijske knjige na staroslovenskom; Grci su zamenili Bugare, Srbe i, kao što smo pomenuli, Rumune u episkopalnim i mitropolijskim sedištima, kao i na čelu manastira. Takođe, grčke škole - nadaleko najbolje na hrišćanskom Balkanu - počev od patrijaršijske akademije u Fanaru, koju je osnovao Genadije, primale su elitu raznih pravoslavnih naroda (biće ih oko četrdesetak krajem XVII veka).
Grčka pobeda je uokvirena kada je sultan, 1766. godine, odlučio da ukine srpsku Pećku patrijaršiju, koja se, kako smo to već videli, u dva navrata kompromitovala saradnjom sa Habzburgovcima. Naredne godine, bila je ukinuta i bugarska Ohridska arhiepiskopija. Dva egzarha, koje je imenovao grčki patrijarh, postavljena su na čelo tih institucija. Samo je crkva Crne Gore ostala nezavisna.

Evo srpski link, tekst se nalazi u arhivi beogradskog dnevnog lista http://www.danas.co.yu/20031024/feljton1.html


Dalje, ovaj isti francuski istoričar pojašnjava

Originally Posted by Istoričar Žil Vejnstejn:

Celokupno pravoslavno visoko sveštenstvo i njegovo okruženje bili su oslobođeni džizje, poreza koje je plaćalo nemuslimansko stanovništvo. Izgleda čak da su vladike i manastiri mogli da poseduju timare. U isto vreme, crkva je postala jedna od bitnih karika osmanske države, dok se sultan, već od kraja XVI veka, u crkvenim spisima pominje sa titulom vasilevsa. Izabran od sveštenog i svetovnog sinoda, patrijarhu je potvrđeno zvanje sultanovim beratom, a isto se događalo i sa mitropolitima. Osim toga, patrijaršija je namirivala svoje posebne obaveze prema Riznici: u početku se radilo, počev od 1465. do 1466. godine, o "poklonima" (peškeš) povodom dolaska na dužnost patrijarha ili početka nove vladavine, a zatim, počev od 1474. godine, pokloni su prerasli u godišnju isplatu tributa (harač). Krajem XV i tokom XVI veka, suma za te namene je neprekidno rasla. Kao posledica toga, bilo je to što je Patrijaršija morala da nametne nove poreze sveštenstvu i vernicima, navikavajući se u isto vreme da, počev od kraja XVI veka, doziva u pomoć kadije i druge lokalne državne funkcionere da obezbede prikupljanje tog poreza. Finansijske potrebe su za sobom takođe povukle razvoj patrijaršijske birokratije i doprinele da se u Carigradu učvrsti vlast nad crkvenim aparatom i celokupnim pravoslavnim svetom.
Pa ipak, delanje verskih vlasti bilo je još uvek usredsređeno na duhovnost. Država im je priznala izvesnu pravnu moć, ali ona se ograničavala na poslove vezane za sveštenstvo, a što se laika tiče, za pitanja privatnog prava i ličnog statusa (venčanja, tutorstva, nasleđe) i za neposredno versko vaspitanje. Presude su bile donošene na bazi rimskog prava, a glavni izvor je bio Heksabiblos Konstantina Harmenopulosa, važna kompilacija iz XIV veka. Dakle, krajem XVI veka, još uvek nije bilo reči o pravoj upravi pravoslavnih zajednica od verskih kadrova, a tvrdnja o funkcionisanju sistema mileta u to vreme samo je čest anahronizam. Taj sistem će, kao što ćemo videti, delovati tek u narednom periodu.
S druge strane, monopol grčke crkve nad celinom balkanskog pravoslavlja bio je u XVI veku ograničen, usled relativne autonomije Ohridske arhiepiskopije, koja je predstavljala ostatak bivše bugarske autokefalne crkve. Povrh svega, na inicijativu velikog vezira Mehmeda Sokolovića - Srbina iz Bosne koji je bio regrutovan devširmom, obnovljena je srpska Pećka patrijaršija 1557. godine, u korist brata ili nekog bližeg rođaka ovog poslednjeg.

Evo srpski link, i ovaj tekst se nalazi u arhivi beogradskog dnevnog lista http://www.danas.co.yu/20030922/feljton1.html